تبیین رابطه بین نشانگان نقص توجه - بیش فعالی با اختلالات املای نوشتاری در دانش آموزان مقطع ابتدایی

نشانگان نقص توجه - بیش فعالی به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-تحولی دوران کودکی، پیامدهای گسترده ای بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان به ویژه در حوزه مهارت های نوشتاری و املایی دارد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی به تبیین رابطه میان این نشانگان و اختلالات املای نوشتاری در دانش آموزان مقطع ابتدایی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که کودکان مبتلا به این اختلال در مقایسه با همسالان خود، خطاهای املایی بیشتری را در انواع مختلف از جمله خطاهای واجی، جابه جایی حروف، درج و حذف نابجای حروف و نشانه های نگارشی مرتکب می شوند. کارکردهای اجرایی به ویژه حافظه فعال و بازداری پاسخ، نقش واسطه ای بنیادین در این رابطه ایفا می کنند و نقص در هر یک از این کارکردها می تواند به طور مستقل و ترکیبی بر کیفیت املای دانش آموزان تاثیر منفی بگذارد. همچنین، مشکلات حافظه فعال واجی و یکپارچگی بینایی-حرکتی به عنوان مهم ترین مکانیسم های تبیین کننده این رابطه شناسایی شدند. بر اساس یافته های پژوهش، راهکارهای عملیاتی برای مداخله و توانبخشی در سه سطح سیاستگذاری، اجرایی و آموزشی ارائه شده است.کلیدواژه ها: نشانگان نقص توجه، بیش فعالی، اختلالات املای نوشتاری، کارکردهای اجرایی، حافظه فعال، دانش آموزان ابتدایی