بررسی نقش یادگیری تعاملی و بازی وارسازی (گیمیفیکیشن) در ارتقای انگیزه تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

تحولات سریع فناوری و تغییر در ویژگی های روانشناختی نسل جدید، لزوم بازنگری در شیوه های سنتی آموزش را در نظام آموزش و پرورش ایران گریزناپذیر کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر «یادگیری تعاملی» و رویکرد «بازی وارسازی» (گیمیفیکیشن) بر انگیزه و کیفیت یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی (با تاکید ویژه بر پایه سوم) انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی و از نوع مروری-کتابخانه ای می باشد که داده های آن از طریق فیش برداری از مقالات معتبر، منابع کتابخانه ای و اسناد بالادستی (نظیر سند تحول بنیادین) گردآوری شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که جایگزینی روش های انتقال یک سویه با محیط های آموزشی بازی محور، به ویژه با بهره گیری از تم های طبیعت محور (مانند محیط جنگل) و رابط های کاربری ایستا، بار شناختی اضافی را در کودکان کاهش داده و تمرکز آنان را بهینه سازی می کند. همچنین ارائه بازخوردهای بصری و فوری (با استفاده از روانشناسی رنگ ها نظیر سبز برای تایید و قرمز برای بازنگری) بدون ایجاد استرس ارزیابی، نقش هدایت گر تعاملی را ایفا می کند و فرآیند تثبیت مفاهیم ذهنی را تا حد قابل توجهی ارتقا می بخشد. در نتیجه گیری این پژوهش تاکید شده است که برای ترسیم آینده ای روشن در نظام آموزشی و پرورش نسلی خلاق و مسئله محور، رویکردهای مبتنی بر روانشناسی یادگیری تعاملی باید به عنوان یکی از محورهای اصلی برنامه ریزی درسی و توسعه حرفه ای معلمان در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: علوم تربیتی ، روانشناسی تربیتی ، بازی وارسازی (گیمیفیکیشن) ، یادگیری تعاملی ، بازخورد بصری