ادراک معلمان از هوش مصنوعی به عنوان همیار تدریس در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی ادراک معلمان از هوش مصنوعی به عنوان همیار تدریس در کلاس درس انجام شده است. در عصر تحولات شتابان فناوری، هوش مصنوعی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین نوآوری ها، وارد حوزه آموزش و پرورش شده و پرسش های جدیدی را درباره نقش معلم و ماهیت تعاملات آموزشی مطرح ساخته است. ادراک معلمان از این فناوری، عاملی تعیین کننده در پذیرش، کاربست و تداوم استفاده از آن در فرایند یاددهی یادگیری به شمار می رود. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و با مرور نظام مند منابع علمی داخلی و خارجی، به بررسی ابعاد نظری و یافته های تجربی درباره ادراک معلمان از هوش مصنوعی به عنوان همیار تدریس پرداخته است. در این نوشتار، ابتدا مفاهیم هوش مصنوعی و همیار تدریس تبیین شده، سپس چارچوب های نظری مرتبط با پذیرش فناوری و پیشینه پژوهش های انجام شده در این حوزه مرور گردیده است. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که ادراک معلمان از هوش مصنوعی، پدیده ای چندوجهی و متاثر از عوامل فردی، اجتماعی، سازمانی و فنی است. به طور کلی، نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی مثبت ارزیابی می شود، به ویژه در میان معلمانی که تجربه بیشتری در استفاده از این ابزارها دارند. با این حال، چالش هایی مانند کمبود دانش و مهارت، نگرانی های اخلاقی، ابهام در راهنماهای استفاده و ترس از جایگزینی، مانع از پذیرش گسترده این فناوری می شوند. معلمان هوش مصنوعی را بیشتر به عنوان ابزاری مکمل و پشتیبان می شناسند تا جایگزینی برای نقش انسانی خود. در پایان، راهکارهای عملی برای توانمندسازی معلمان، سیاست گذاری مناسب و طراحی بافت محور به منظور تسهیل پذیرش موثر هوش مصنوعی در کلاس درس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: هوش مصنوعی ، همیار تدریس ، ادراک معلمان ، پذیرش فناوری ، کلاس درس