تاثیر هوش مصنوعی بر عدالت آموزشی در مدارس

چکیده عدالت آموزشی به معنای دسترسی برابر همه دانش آموزان به منابع، فرصت ها و کیفیت یادگیری، یکی از دغدغه های بنیادین نظام های آموزشی جهان است. با ظهور فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی (AI)، امیدواری هایی برای کاهش شکاف های آموزشی و شخصی سازی یادگیری شکل گرفته است. با این حال، پرسش اساسی این است که آیا هوش مصنوعی به طور ذاتی به تحقق عدالت آموزشی کمک می کند یا می تواند به عاملی برای تعمیق نابرابری های موجود بدل شود؟ این مقاله با رویکردی تحلیلی-انتقادی، به بررسی ظرفیت های هوش مصنوعی در ایجاد عدالت آموزشی (مانند دسترسی به محتوای تطبیقی، پشتیبانی از دانش آموزان با نیازهای خاص و کاهش سوگیری انسانی) و همچنین چالش های جدی آن (شکاف دیجیتال، سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی و تهدید نقش معلم) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی به تنهایی نه عدالت آفرین است و نه ناعادلانه؛ بلکه نوع طراحی، سیاست گذاری و نحوه ی پیاده سازی آن در بستر مدرسه است که سرنوشت عدالت را تعیین می کند. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت تدوین چارچوب های اخلاقی، توانمندسازی معلمان و سرمایه گذاری عادلانه در زیرساخت های دیجیتال برای تبدیل هوش مصنوعی به اهرمی برای کاهش نابرابری تاکید دارد.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی، عدالت، دانش آموزان.