راهکارهای تربیت دینی دانش آموزان دختر با تکیه بر آموزه های قرآن، حدیث و ادبیات فارسی

پژوهش حاضر با هدف شناسایی، تحلیل و اعتبارسنجی راهکارهای تربیت دینی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم با تکیه بر آموزه های قرآن کریم، روایات اهل بیت (علیهم السلام) و گنجینه های ادبیات فارسی انجام شد. این مطالعه با رویکرد آمیخته اکتشافی متوالی در سه مرحله صورت گرفت: تحلیل محتوای کیفی متون بنیادین دینی و ادبی، طراحی پرسشنامه محقق ساخته بر اساس راهکارهای استخراج شده، و اجرای پیمایش کمی میان ۲۸۰ نفر از معلمان زن دروس دینی و زبان و ادبیات فارسی در مناطق آموزش وپرورش شهر تهران. روایی صوری و محتوایی ابزار توسط پنل یازده نفره از خبرگان علوم قرآن و حدیث، ادبیات فارسی و علوم تربیتی تایید شد و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۳) و روش بازآزمایی (r = ۰/۸۸) محاسبه گردید. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع متغیرها و آزمون تی تک نمونه ای برای سنجش معناداری میانگین موافقت پاسخ دهندگان با راهکارهای پیشنهادی انجام شد. یافته ها نشان داد که نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف در سطح معناداری ۰/۰۵ معنادار نبود و توزیع داده ها نرمال بود، بنابراین استفاده از آزمون های پارامتریک مجاز شناخته شد. نتایج آزمون تی تک نمونه ای حاکی از آن بود که تمامی ابعاد راهکارهای پیشنهادی شامل رویکردهای قرآنی، حدیثی و ادبی، میانگین بالاتر از نقطه میانی نظری کسب کردند و این تفاوت در سطح p < ۰.۰۰۱ معنادار بود. بعد راهکارهای قرآنی بیشترین میانگین را به دست آورد و پس از آن به ترتیب راهکارهای حدیثی و ادبیاتی قرار گرفتند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که رویکرد تلفیقی و مبتنی بر این سه منبع بنیادین می تواند تربیت دینی دانش آموزان دختر را به طور چشمگیری ارتقا بخشد. پیامدهای این یافته ها برای طراحی برنامه درسی، تربیت معلم و سیاست گذاری آموزشی مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تربیت دینی ، دانش آموزان دختر ، قرآن کریم ، حدیث ، ادبیات فارسی ، راهکارهای تربیتی ، رشد اخلاقی