بررسی رابطه مدیریت کلاس مشارکتی با توسعه تعاملات آموزشی و خودکار آمدی معلمان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه مدیریت کلاس مشارکتی با توسعه تعاملات آموزشی و خودکارآمدی معلمان و نیز آزمون نقش میانجی تعاملات آموزشی انجام شد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر رویکرد مدل یابی روابط علی بود. جامعه آماری، معلمان دوره متوسطه (شهر/منطقه آموزشی مورد مطالعه) بودند که با روش نمونه گیری تصادفی/در دسترس انتخاب و در پژوهش مشارکت کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه مدیریت کلاس مشارکتی، مقیاس تعاملات آموزشی و مقیاس خودکارآمدی معلمان گردآوری شد و روایی محتوا و سازه (CFA) و پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ/امگا بررسی و تایید گردید. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد و معنی داری اثرات مستقیم و غیرمستقیم با روش بوت استرپ آزمون گردید. نتایج نشان داد مدیریت کلاس مشارکتی با توسعه تعاملات آموزشی رابطه مثبت و معنادار دارد. همچنین بین مدیریت کلاس مشارکتی و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد. توسعه تعاملات آموزشی نیز با خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت و معنادار داشت. یافته های مدل ساختاری حاکی از آن بود که مدیریت کلاس مشارکتی علاوه بر اثر مستقیم بر خودکارآمدی، از طریق افزایش تعاملات آموزشی نیز به صورت غیرمستقیم خودکارآمدی را تقویت می کند. شاخص های برازش مدل در دامنه قابل قبول قرار گرفت و مدل پیشنهادی از داده ها حمایت کرد. بر اساس نتایج، به کارگیری راهبردهای مشارکتی در مدیریت کلاس می تواند با بهبود کیفیت تعاملات کلاسی، زمینه ارتقای احساس توانمندی حرفه ای معلمان را فراهم سازد. این یافته ها بر ضرورت توانمندسازی معلمان در رویکردهای مشارکتی و طراحی برنامه های توسعه حرفه ای مبتنی بر تعامل تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مدیریت کلاس مشارکتی ، تعاملات آموزشی ، خودکارآمدی معلمان ، مدل یابی معادلات ساختاری ، میانجی گری