تبیین اثر بخشی روش های تدریس نوین بر خودتنظیمی رفتاری و تعاملات آموزشی فراگیران

هدف از پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل اثر بخشی روش های تدریس نوین بر ارتقای سطح خودتنظیمی رفتاری و بهبود کیفیت تعاملات آموزشی فراگیران در محیط های یادگیری است. این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی انجام شده است که در آن روند پژوهش شامل گردآوری داده ها از طریق مطالعه اسناد، متون نظری و پیشینه پژوهشی مرتبط پیرامون نظریات یادگیری سازنده و اجتماعی بوده است. مدل تحلیل مطالب در این تحقیق بر پایه تحلیل محتوایی و سنتز نظری استوار است که با ترکیب متغیرهای آموزش فعال و سازوکارهای روان شناختی خودنظمی، پیوند میان آن ها را بررسی می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که جایگزینی الگوهای سنتی با روش های فعال نظیر یادگیری پروژه محور و مبتنی بر مسئله، منجر به انتقال مسئولیت یادگیری از معلم به دانش آموز می شود که این امر مستقیما موجب تقویت مهارت های خودکنترلی و مدیریت هدفمند رفتار می گردد. همچنین نتایج حاکی از آن است که این روش ها با ایجاد بسترهای گفتگومحور، تعاملات افقی میان همسالان و تعاملات پویا با محتوا را به شکلی معنادار افزایش می دهند که در نهایت منجر به پایداری یادگیری و توسعه مهارت های فراشناختی فراگیران می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: روش های تدریس نوین ، خودتنظیمی رفتاری ، تعاملات آموزشی ، یادگیری فعال ، فراشناخت