اثربخشی برنامه بهبود روابط والد کودک مبتنی بر بازی بر عزت نفس در کودکان دارای اختلال لکنت‎ ‎

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه بهبود روابط والد–کودک مبتنی بر بازی بر عزت نفس کودکان دارای اختلال لکنت انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان ۸ تا ۱۱ سال دارای اختلال لکنت شهر کاشان در سال ۱۴۰۵ بود. از میان افراد واجد شرایط، ۳۰ کودک به روش نمونه گیری هدفمند در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت برنامه بهبود روابط والد–کودک مبتنی بر بازی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از مقیاس عزت نفس کودکان کوپراسمیت استفاده شد و داده ها با بهره گیری از شاخص های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه آزمایش و کنترل در عزت نفس کل تفاوت معناداری وجود دارد (۰/۰۰۱>P؛ ۳۱/۷۸۳=F). همچنین نتایج بیانگر اثربخشی معنادار مداخله بر تمامی مولفه های عزت نفس شامل عزت نفس عمومی، اجتماعی، خانوادگی و آموزشی بود (۰/۰۰۱>P). یافته ها نشان داد که برنامه بهبود روابط والد–کودک مبتنی بر بازی از طریق افزایش تعاملات مثبت والد–کودک، ایجاد محیطی امن و حمایتگر، کاهش فشار ارتباطی و فراهم ساختن تجربه های موفق برای کودک، توانسته است عزت نفس کودکان دارای اختلال لکنت را به طور معناداری افزایش دهد. بر این اساس، استفاده از این برنامه در کنار مداخلات تخصصی گفتاردرمانی می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای سلامت روان و بهبود سازگاری کودکان دارای لکنت مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روابط والد–کودک ، بازی درمانی ، عزت نفس ، اختلال لکنت.