واکاوی پارادایم های نوین تعلیم و تربیت در عصر دیجیتال؛ ‎ رویکردی آینده پژوهانه با تاکید بر سناریوهای بومی افق‎ ‎(‎۱۴۱۰‑۱۴۲۰‎)

گذار از جامعه ی صنعتی به جامعه ی اطلاعاتی و شبکه ای، نظام های آموزشی جهان را با چالشی وجودی مواجه ساخته است. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی‎-‎تحلیلی و رویکرد آینده پژوهی، به دنبال ترسیم چشم اندازی جامع از آموزش و پرورش در افق ۱۴۱۰ شمسی (۲۰۳۰ میلادی) است. نوآوری اصلی مقاله در ارائه ی سناریوهای دوگانه (خوش بینانه و بدبینانه) متناسب با بافت فرهنگی و اقتصادی ایران، به کارگیری نظریه ی اتصال گرایی‎ (Connectivism)‎به عنوان چارچوب نظری به روز، و طراحی جدول تحلیلی ساحت های شش گانه ی تربیتی در گذار از رویکرد سنتی به دیجیتال است. پرسش اصلی پژوهش این است که چگونه فناوری های دیجیتال ساختارهای سنتی مدرسه، نقش معلم، روش های ارزشیابی و عدالت آموزشی را دگرگون خواهند کرد. یافته ها نشان می دهد که آینده ی آموزش، به سمت «یادگیری مادام العمر شخصی سازی شده» پیش می رود که در آن، مهارت های فراشناختی و هوش اخلاقی بر انباشت اطلاعات اولویت دارند. با این حال، تحقق این چشم انداز منوط به توسعه ی زیرساخت های عادلانه، بازطراحی برنامه ی درسی و توانمندسازی کادر انسانی در برابر آسیب هایی چون شکاف دیجیتال و فرسودگی روانی است. تمایز این مقاله نسبت به پژوهش های پیشین، در عمق بخشی به سناریوهای بومی، توجه همزمان به فناوری های نوظهور و چالش های حقوقی‑فرهنگی، و ارائه ی راهبردهای عملیاتی فازبندی شده است‎.‎

کلیدواژه ها:

آموزش دیجیتال ، هوش مصنوعی در آموزش ، عدالت آموزشی ، یادگیری شخصی ساز ، مهارت های قرن بیست ویکم