اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر کاهش پرخاشگری و اضطراب دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان کلیبر

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر کاهش پرخاشگری و اضطراب دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان کلیبر بوده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش توصیفی از نوع همبستگی است. کلیه دانش آموزان متوسطه دوم دارای اختلال یادگیری شهرستان کلیبر در سالتحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ می باشد. برای نمونه گیری ۳۰نفر از دانش آموزان دارای اختلال یادگیری به روش در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در گروه آزمایش (۱۵نفر) و گروه کنترل (۱۵نفر) تقسیم شدند. و برنامه روش درمان شناختی- رفتاری بر روی گروه آزمایش به مدت ۹ جلسه دو ساعته اجرا شد. داده های پژوهشی با استفاده از پرسشنامه های پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) و اضطراب بک (۱۹۸۸) پیش از شروع مداخله و پس از آن از آزمودنی های هر دو گروه جمع آوری شدند. که روایی محتوایی ابزار با توجه به نظر استاد راهنما مورد تایید قرار گرفت تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش های توصیفی و تحلیل کواریانس در نرم افزار spss نسخه ‎۲۶‎ انجام گرفت. نتایج حاکی از آن است که برنامه درمان شناختی- رفتاری موجب کاهش معنادار پرخاشگری دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در سطح (۰۱/۰) و همچنین درمان شناختی- رفتاری موجب کاهش معنادار اضطراب دانش آموزان دارای اختلال یادگیری دوره دوم متوسطه شهرستان کلیبر در سطح (۰۱/۰) شده است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری ، پرخاشگری ، اضطراب ، اختلال یادگیری ، دانش آموزان.