نقش پیش بین ترومای دوران کودکی در سبک های دلبستگی و مکانیسم های دفاعی بزرگسالان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ترومای دوران کودکی با مکانیزم دفاعی و سبک های دلبستگی و همچنین تبیین سهم نمره کل تروما و زیرمقیاس های آن در پیش بینی این متغیرها انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل افراد ۱۵ تا ۶۰ سال ساکن شهر تهران بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها به صورت برخط جمع آوری و پس از غربالگری بر اساس شاخص اعتبار پرسشنامه ترومای دوران کودکی، داده های ۲۱۰ نفر تحلیل شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ترومای دوران کودکی‎ (CTQ)‎، پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور و پرسشنامه سبک های دفاعی‎ (DSQ-۴۰) ‎بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن و تحلیل رگرسیون خطی و چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد ترومای دوران کودکی با افزایش استفاده از سبک دفاعی رشدنایافته و کاهش استفاده از سبک دفاعی رشدیافته رابطه معنادار دارد، اما با سبک دفاعی روان آزرده رابطه معناداری مشاهده نشد. همچنین ترومای دوران کودکی با افزایش سبک های دلبستگی ناایمن شامل دلبستگی دوسوگرا و اجتنابی همراه بود. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد تروما توانست بخشی از واریانس سبک های دفاعی و سبک های دلبستگی را تبیین کند. در میان زیرمقیاس های تروما، سوءاستفاده هیجانی مهم ترین پیش بین سبک دفاعی نابالغ و سبک های دلبستگی بود، در حالی که غفلت هیجانی تنها عامل پیش بینی کننده کاهش سبک دفاعی پخته محسوب شد. به طور کلی نتایج نشان داد تجربه های آسیب زای دوران کودکی، به ویژه تجربه های هیجانی، نقش مهمی در شکل گیری الگوهای دفاعی و دلبستگی در بزرگسالی دارند و توجه به سابقه تروما در ارزیابی های بالینی و طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی می تواند در ارتقای سلامت روان و کاهش پیامدهای بلندمدت آسیب های دوران کودکی موثر باشد‎.‎

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، سبک های دفاعی ، سبک های دلبستگی ، سوءاستفاده هیجانی ، غفلت هیجانی‎.‎