بررسی تاثیر برنامه های فوق برنامه در تعلق دانش آموزان ابتدایی به مدرسه

مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای تربیتی، علاوه بر انتقال دانش و مهارت های آموزشی، وظیفه پرورش ابعاد اجتماعی، عاطفی و شخصیتی دانش آموزان را نیز بر عهده دارد. در این میان، احساس تعلق به مدرسه یکی از عوامل اساسی در افزایش انگیزه تحصیلی، کاهش افت آموزشی، بهبود روابط اجتماعی و پیشگیری از ترک تحصیل محسوب می شود. پژوهش های متعدد نشان داده اند که هرچه دانش آموزان احساس پیوند عمیق تر و مثبت تری با محیط مدرسه داشته باشند، مشارکت بیشتری در فعالیت های آموزشی و اجتماعی از خود نشان می دهند. برنامه های فوق برنامه به عنوان مجموعه ای از فعالیت های فرهنگی، هنری، ورزشی، علمی، اجتماعی و مهارتی که خارج از برنامه رسمی درسی اجرا می شوند، نقش مهمی در تقویت تعامل میان دانش آموزان، معلمان و محیط آموزشی ایفا می کنند. این فعالیت ها با ایجاد فرصت برای تجربه یادگیری عملی، کشف استعدادها، تقویت اعتمادبه نفس و توسعه مهارت های ارتباطی، می توانند زمینه افزایش تعلق دانش آموزان به مدرسه را فراهم آورند. (کریمی، ۱۳۹۷) هدف این مقاله بررسی تاثیر برنامه های فوق برنامه بر احساس تعلق دانش آموزان دوره ابتدایی به مدرسه است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه منابع علمی داخلی و خارجی تدوین شده است. یافته های مطالعات نشان می دهد مشارکت مستمر دانش آموزان در فعالیت های فوق برنامه موجب افزایش رضایت از محیط مدرسه، ارتقای روابط همسالان، تقویت مسئولیت پذیری، افزایش انگیزه یادگیری و بهبود سلامت روانی آنان می شود. (احمدی، ۱۳۹۹)

کلیدواژه ها:

برنامه های فوق برنامه ، تعلق به مدرسه ، دانش آموزان ابتدایی ، مشارکت آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، فعالیت های تربیتی.