پیش بینی میزان استفاده از هوش مصنوعی براساس خودتنظیمی یادگیری و ویژگی های شخصیتی

هدف: با گسترش روزافزون فناوری های نوین در زیست بوم های آموزشی، شناسایی عوامل روان شناختی موثر بر تعامل دانش آموزان با این ابزارها ضرورت یافته است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی میزان استفاده از هوش مصنوعی بر اساس خودتنظیمی یادگیری و ویژگی های شخصیتی در دانش آموزان انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن ها، ۱۶۵ دانش آموز به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ویژگی های شخصیتی نئو، خودتنظیمی یادگیری زیمرمن و مارتینزپونز (۱۹۸۶) و استفاده از هوش مصنوعی وانگ و همکاران (۲۰۲۳) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان در نرم افزار SPSS-۲۷ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد خودتنظیمی یادگیری و ویژگی های شخصیتی توانستند ۷/۴۵ درصد از واریانس استفاده از هوش مصنوعی را تبیین کنند. همچنین، بین خودتنظیمی یادگیری (۴۹/۰)، توافق پذیری (۴۲/۰)، گشودگی به تجربه (۳۷/۰) و وظیفه شناسی (۲۹/۰) با استفاده از هوش مصنوعی رابطه مثبت، و با روان رنجورخویی (۳۶/۰) رابطه معکوس وجود داشت.نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، میزان استفاده از هوش مصنوعی در دانش آموزان ریشه در ویژگی های شخصیتی و توانمندی های فراشناختی (خودتنظیمی) فرد دارد. لذا پیشنهاد می شود مشاوران و برنامه ریزان آموزشی جهت بهینه سازی استفاده از هوش مصنوعی، بر ارتقای راهبردهای خودتنظیمی و ترسیم نیم رخ های شخصیتی دانش آموزان تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودتنظیمی یادگیری ، ویژگی های شخصیتی.