نقش تحمل ناکامی و احساس تنهایی درپیش بینی تنظیم هیجان بیماران تحت درمان اپیوم

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تحمل ناکامی و احساس تنهایی در تنظیم هیجان بیماران تحت درمان اپیوم در شهر زاهدان بود. اعتیاد به مواد افیونی از مهم ترین معضلات بهداشتی و اجتماعی در ایران محسوب می شود و یکی از عوامل موثر در تداوم یا بازگشت به مصرف مواد، ضعف در توانایی های شناختی و هیجانی از جمله تنظیم هیجان است. بر این اساس، پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی بیماران تحت درمان اپیوم در کلینیک ستایش شهر زاهدان در سال ۱۴۰۴ بود که تعداد آن ها ۱۲۰ نفر گزارش شده است. از این میان، ۹۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب و وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون (۲۰۰۵)، پرسشنامه احساس تنهایی دی ماتسو و همکاران (۲۰۰۴)، و پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار‎ SPSS ‎و روش رگرسیون خطی تحلیل شدند‎.‎نتایج نشان داد که احساس تنهایی تاثیر منفی و معناداری بر تنظیم هیجان بیماران تحت درمان اپیوم دارد؛ به این معنا که هرچه سطح احساس تنهایی افراد بیشتر باشد، توانایی آن ها در مدیریت هیجان کاهش می یابد. همچنین یافته ها بیانگر آن بود که تحمل ناکامی اثر مثبت و معناداری بر تنظیم هیجان دارد؛ بدین صورت که افراد دارای سطح بالاتر تحمل ناکامی، در کنترل و مدیریت هیجان کارآمدتر عمل می کنند‎.‎بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ارتقای مهارت های روان شناختی بیماران، به ویژه آموزش راهبردهای مقابله ای برای افزایش تحمل ناکامی و کاهش احساس تنهایی، می تواند در بهبود تنظیم هیجان و در نهایت پیشگیری از بازگشت به مصرف مواد نقش مهمی ایفا کند‎.‎

کلیدواژه ها:

تحمل ناکامی ، احساس تنهایی ، تنظیم هیجان ، بیماران تحت درمان اپیوم