بررسی روش ها و فنون تشویقی بر میزان اثر گذاری یادگیری دانش آموزان در مدارس ابتدایی شهر مهران

مقطع ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مرحله نظام آموزشی، نیازمند فضایی پویا برای درگیری فعال ذهن یادگیرنده است که این امر جز با ایجاد رغبت و بهره گیری از محرک های انگیزشی محقق نمی شود. پژوهش حاضر با هدف «بررسی تاثیر روش ها و فنون مختلف تشویقی بر میزان اثرگذاری یادگیری دانش آموزان مدارس ابتدایی شهر مهران» انجام پذیرفته است. جامعه آماری این مطالعه شامل کلیه دانش آموزان و آموزگاران مقطع ابتدایی شهر مهران در سال تحصیلی جاری است. به منظور انتخاب حجم نمونه، از روش های «نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای» برای دانش آموزان و «نمونه گیری هدفمند و در دسترس» برای آموزگاران استفاده شد. واکاوی مبانی نظری و داده های پژوهش نشان می دهد که کاربست اصولی و آگاهانه فنون تشویقی، تاثیر مثبت و معناداری بر ارتقای پیشرفت تحصیلی و تربیت بنیادی دارد. با این وجود، یافته ها حاکی از آن است که پاداش های مادی اثری کوتاه مدت داشته و در مقابل، این تشویق های معنوی، کلامی و فرآیندمحور هستند که انگیزه درونی و یادگیری عمیق را در کودکان شکوفا می سازند. همچنین مشخص گردید که استفاده کلیشه ای از الگوهای یکسان، زمینه ساز شرطی شدن منفی و افت تحصیلی می گردد. در نهایت، نتیجه گیری می شود که با توجه به بافت خاص فرهنگی، اقتصادی و مرزی شهر مهران، اثربخشی آموزش در گرو بومی سازی شیوه های پاداش دهی، تنوع بخشی به ابزارهای انگیزشی و جایگزینی تشویق های نتیجه محور با تشویق های مشارکتی و پرورشی است.

کلیدواژه ها:

روش های تشویقی ، یادگیری اثربخش ، انگیزه درونی ، دانش آموزان ابتدایی ، شهر مهران.