پیش بینی نگرش به آسیب های اجتماعی براساس تمایزیافتگی خود و عملکرد خانواده در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی نگرش به آسیب های اجتماعی بر اساس تمایزیافتگی خود و عملکرد خانواده در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش بینی کننده بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۲۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه نگرش به آسیب های اجتماعی آقایی و تیمورتاش(۱۳۸۹)، سیاهه تمایزیافتگی خود دریک و همکارانش(۲۰۱۵) و پرسشنامه عملکرد خانواده اپشتین، بالدوین و بیشاپ (۱۹۸۳) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه همزمان تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین تمایزیافتگی خود و عملکرد خانواده با نگرش به آسیب های اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، هر دو متغیر پیش بین توانستند به طور معناداری تغییرات نگرش به آسیب های اجتماعی را تبیین کنند، به طوری که ۳۵ درصد از واریانس نگرش به آسیب های اجتماعی توسط این دو متغیر پیش بینی شد. بر این اساس، نوجوانانی که تمایزیافتگی بالاتر و عملکرد خانواده بهتری دارند، نگرش محافظه کارانه تر و مخالف با آسیب های اجتماعی از خود نشان می دهند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان، تقویت خودمختاری و بهبود عملکرد خانواده می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش گرایش به آسیب های اجتماعی در نوجوانان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

نگرش به آسیب های اجتماعی ، تمایزیافتگی خود ، عملکرد خانواده ، نوجوانان.