تببین رابطه علی میان بهزیستی روانشناختی با امید به زندگی در میان بیماران مبتلا به سرطان پستان

در سال های اخیر، توجه پژوهشگران از صرف بررسی علائم روانی منفی به سمت مطالعه ی متغیرهای مثبت روان شناختی مانند بهزیستی روان شناختی و امید به زندگی معطوف شده است. بهزیستی روان شناختی مفهومی چندبعدی است که شامل پذیرش خود، روابط مثبت با دیگران، خودمختاری، تسلط بر محیط، هدفمندی در زندگی و رشد فردی می شود. این سازه نشان می دهد که فرد تا چه اندازه در زندگی خود احساس معنا، کارآمدی و رضایت دارد. در بیماران مبتلا به سرطان پستان، برخورداری از بهزیستی روان شناختی بالاتر می تواند به آنان کمک کند تا با شرایط دشوار بیماری بهتر کنار بیایند، درمان را با انگیزه بیشتری دنبال کنند و از نظر هیجانی در وضعیت پایدارتری قرار گیرند. از سوی دیگر، امید به زندگی یکی از مهم ترین منابع روانی در مواجهه با بیماری های مزمن و تهدیدکننده حیات محسوب می شود. امید به زندگی به معنای داشتن انتظار مثبت نسبت به آینده، باور به امکان بهبود، و احساس توانایی برای دستیابی به اهداف فردی است. در شرایطی که بیمار با تشخیص سرطان مواجه می شود، امید می تواند نقش محافظتی داشته باشد و به او کمک کند تا در برابر ناامیدی، افسردگی و درماندگی مقاومت بیشتری نشان دهد. بیماران امیدوار معمولا مشارکت فعال تری در روند درمان دارند، سازگاری بهتری نشان می دهند و کیفیت زندگی مطلوب تری را تجربه می کنند. هدف این پژوهش، تببین رابطه علی میان بهزیستی روانشناختی با امید به زندگی در میان بیماران مبتلا به سرطان پستان می باشد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ نحوه جمع آوری داده ها به صورت توصیفی پیمایشی می باشد. با توزیع، جمع آوری و تحلیل داده های پرسشنامه ای، نهایتا فرضیه پژوهش تایید شده و بر اساس آن ها پیشنهادات نهایی ارائه گردیدند.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانشناسی ، امید به زندگی ، بیماران مبتلا به سرطان پستان