نقش تجربه ی معلمان در برابر روش های نوین تدریس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تجربه ی معلمان در مواجهه با روش های نوین تدریس انجام شده است. روش پژوهش، کیفی از نوع پدیدارشناسی بوده و جامعه ی آماری شامل معلمان دوره ی متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ است. نمونه گیری به صورت هدفمند و با معیار اشباع نظری انجام شد و با ۱۸ معلم دارای سابقه ی خدمت بین ۵ تا ۳۰ سال مصاحبه های نیمه ساختاریافته صورت گرفت. تحلیل داده ها با روش کلایزی انجام و یافته ها در قالب ۴ مضمون اصلی دسته بندی شدند. نتایج نشان می دهد که تجربه ی معلمان نه تنها مانعی در برابر روش های نوین نیست، بلکه بستری تفسیری برای درک عمیق تر، تطبیق خلاقانه و اجرای موقعیت محور این روش ها فراهم می آورد. معلمان باتجربه، روش های نوین را از صافی دانش ضمنی، شناخت از بافت کلاس و درک نیازهای عاطفی دانش آموزان عبور می دهند و آنها را با سبک شخصی خود تلفیق می کنند. در مقابل، معلمان کم تجربه گرچه پذیرش اولیه ی بیشتری نشان می دهند، اما در مدیریت پیچیدگی های اجرایی و انطباق لحظه ای با واکنش های دانش آموزان دچار چالش می شوند. مهم ترین عامل تسهیل گر، «شکوفایی دوباره ی انگیزه» در معلمان باتجربه هنگام مشاهده ی کارآمدی روش های نوین در کلاس واقعی است. همچنین، «حمایت سازمانی هوشمند» و «فرصت های بازاندیشی مشارکتی» به عنوان میانجی های کلیدی نقش آفرینی می کنند. در نهایت، پژوهش نتیجه گیری می کند که روش های نوین تدریس بدون بهره گیری از سرمایه ی تجربی معلمان، به ابزارهایی تهی از معنا تبدیل می شوند.

کلیدواژه ها:

تجربه ی معلمی ، روش های نوین تدریس ، دانش عملی ، توسعه ی حرفه ای ، پدیدارشناسی.