کاربرد هوش مصنوعی زایشی در طراحی آموزشی جغرافیا برای ارتقای سواد محیط زیستی دانش آموزان

در عصر تحولات سریع دیجیتال، ادغام فناوری های نوین در نظام آموزشی به یک ضرورت انکارناپذیر تبدیل شده است. در این میان، درس جغرافیا به عنوان بستر اصلی آموزش مفاهیم محیط زیستی، نیازمند بازنگری در الگوهای طراحی آموزشی است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی پتانسیل های «هوش مصنوعی زایشی» (Generative AI) در طراحی آموزشی درس جغرافیا و بررسی نقش آن در ارتقای سواد محیط زیستی دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و گردآوری داده ها با استفاده از روش کتابخانه ای و بررسی نظام مند مقالات و اسناد علمی نوین صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی زایشی با قابلیت هایی نظیر شخصی سازی مسیر یادگیری، شبیه سازی تعاملی پدیده های اقلیمی، تولید سناریوهای حل مسئله (Problem-Based Learning) و تصویرسازی پیامدهای بحران های زیست محیطی، می تواند کلاس درس جغرافیا را از فضایی صرفا نظری به محیطی پویا و تجربه محور تبدیل کند. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری هدفمند هوش مصنوعی در تدریس جغرافیا، نه تنها موجب تعمیق درک اکولوژیک دانش آموزان می شود، بلکه با ایجاد پیوند عاطفی و شناختی با محیط زیست، به شکل گیری رفتارهای حامی محیط زیست (Pro-environmental ‎Behaviors) و پرورش شهروندانی دغدغه مند کمک شایانی می نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی زایشی ، آموزش جغرافیا ، سواد محیط زیستی ، طراحی آموزشی ، فناوری آموزشی