تجربه زیسته مربیان پرورشی در تسهیل امنیت روانی دانش آموزان در دوران جنگ (مطالعه موردی مربیان پرورشی استان گیلان)

هدف از این پژوهش تبیین تجربه زیسته مربیان پرورشی در بازتعریف ساختارهای حمایتی و تسهیل امنیت روانی دانش آموزان در شرایط بحران جنگ بود. این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی موجودیت‎ (Existential Phenomenology) ‎و با بهره گیری از تحلیل تماتیک‎(Thematic Analysis) ‎، تجربیات مربیان پرورشی را مورد واکاوی قرار داد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و بر اساس اصول‎ Braun & Clarke ‎تحلیل گردید. تحلیل داده ها منجر به استخراج سه مضمون اصلی گردید: گذار پارادایم از مدیریت محیطی به مدیریت بحران از راه دور، بازتعریف نقش مربی از تسهیل گر محیطی به واسطه گر میان خانواده و مدرسه و مدیریت اضطراب از طریق پایش عاطفی غیرحضوری. یافته ها نشان داد که در شرایط فروپاشی ساختارهای فیزیکی مدرسه، مربیان با اتخاذ استراتژی های «واسطه گری»، سعی در بازسازی امنیت روانی در قلمرو خانواده و جبران خلاهای امنیتی ناشی از تروما داشتند. تغییر ماهیت نقش مربی به «مدیر بحران از راه دور» و توانمندسازی والدین به عنوان «واسطه های معتبر عاطفی»، کلید اصلی حفظ تاب آوری و جلوگیری از انتقال تروما در جوامع تحت جنگ است.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، جنگ ، امنیت روانی ، مربی پرورشی ، مدیریت بحران