نقش اجتماعی آموزش و پرورش در مهار آسیب های اجتماعی دانش آموزان شهر تهران

در منظومه نهادهای بنیادین جامعه (شامل دین، خانواده، اقتصاد، سیاست و آموزش وپرورش)، نظام تعلیم وتربیت به مثابه معمار زیربنایی فرهنگ و اخلاق، نقشی بی بدیل ایفا می کند. این نهاد در یک فرایند پیوسته و بلندمدت، مسئولیت خطیر انتقال دانش، ارزش های معنوی و مهارت های زیست اجتماعی را بر دوش دارد. با این حال، در مسیر پرفرازونشیب جامعه پذیری، آسیب های اجتماعی همچون تهدیدی جدی، کارکرد مطلوب این نهاد را به چالش می کشد‎.‎ بدیهی است که بی تفاوتی نسبت به این معضلات، خسرانی جبران ناپذیر برای آینده کشور است؛ لذا کنشگران این عرصه (معلمان، مشاوران و متولیان تعلیم وتربیت) ناگزیرند با رویکردی علمی، پژوهش محور و دلسوزانه به این پدیده بنگرند. با تکیه بر مبانی جامعه شناختی و با اذعان به نسبی بودن مفهوم «نابهنجاری»، پرسش کلیدی این پژوهش بر واکاوی عوامل تشدید یا تقلیل دهنده این آسیب ها متمرکز است؛ با این هدف که چگونه می توان با مداخله ای بهنگام و ساختارمند، ضریب امنیت روانی و اجتماعی دانش آموزان را ارتقا داد‎.‎این نوشتار بر آن است تا با بازخوانی نقش محوری آموزش وپرورش و معلم در جایگاه راهبران تربیتی، ضمن تحلیل ابعاد مختلف آسیب های اجتماعی، راهکارهای راهبردی و عملیاتی جهت پیشگیری و کنترل این پدیده ها در محیط های آموزشی ارائه نماید؛ چرا که باور داریم تعلیم وتربیت اثربخش، تنها در سایه جامعه پذیری پویا و صیانت مستمر از سلامت دانش آموزان محقق می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، معلم ، آسیب های اجتماعی ، دانش آموزان