تحلیل تطبیقی الگوهای آموزش برای توسعه پایدار‎ (ESD) ‎درکشورهای پیشرو وارائه نقشه راه برای نظام آموزشی ایران

آموزش برای توسعه پایدار‎ (Education for Sustainable Development) ‎درسال های اخیر به یکی از محورهای اصلی سیاست های آموزشی جهان تبدیل شده است. با این حال، در بسیاری از نظام های آموزشی از جمله ایران، گاهی شکاف میان اهداف برنامه های درسی و شیوه های ارزشیابی مشاهده می شود؛ به گونه ای که تاکید بر آزمون های حافظه محور در سطوح متوسطه با وجود انجام تکالیف و آزمونهای عملکرد محور در دوره ابتدایی همچنین با توجه به پوشش کامل محتوای کتاب های درسی، فرصت پرداختن به مهارت های حل مسئله، مسئولیت پذیری اجتماعی و تفکر سیستمی را محدود کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی رویکردهای آموزش برای توسعه پایدار در برخی کشورهای پیشرو و ارائه الگویی بومی برای نظام آموزشی ایران انجام شده است. روش پژوهش، کیفی و از نوع مطالعه تطبیقی و تحلیل اسنادی است. داده ها از طریق بررسی اسناد آموزشی و پژوهش های مرتبط با نظام های آموزشی ژاپن، فنلاند و آلمان گردآوری و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که وجه مشترک این نظام ها، تمرکز بر یادگیری مسئله محور، تلفیق میان رشته ای و استفاده از ارزشیابی های عملکردی به جای آزمون های صرفا کتبی است. براساس این یافته ها، مدل « ارزشیابی عملکردی ادغام یافته» بر ای نظام آموزشی ایران پیشنهاد می شود. در این مدل، بخش اعظمی از ارزشیابی دروس از طریق پروژه های میان رشته ای مرتبط با مسائل واقعی جامعه و محیط ‎ ‎زیست انجام می شود و نتایج آن در کارنامه دانش آموز لحاظ می گردد. اجرای این الگو می تواند ضمن کاهش فشار آزمون های سنتی، به پیوستگی آموزشی میان مقاطع تحصیلی و تقویت مهارت های عملی دانش آموزان منجر شود‎.‎ مقاله حاضر با تمرکز بر ارزشیابی به عنوان نقطه اهرم تحول و طراحی یک مدل بومی ادغام یافته خلا مطالعات پیشین را پوشش می دهد؛ نوآوری پژوهش درآن است که تجارب بین المللی را نه صرفا توصیف، بلکه به منظور ساخت مدل عملیاتی برای ایران بازتولید می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش برای توسعه پایدار ، مطالعه تطبیقی ، نظام آموزشی ایران ، کشورهای پیشرو ، ارزشیابی عملکردی ادغام یافته‎.‎