تحلیل پارادایمیک و تطبیقی مبانی هستی شناختی در اندیشه تربیتی اسلامی و سند تحول بنیادین: رویکردی به بازسازی ساختار برنامه درسی

این پژوهش با هدف واکاوی عمیق مبانی هستی شناختی در دو منبع کلیدی فلسفه تربیت اسلامی: رویکرد وحیانی (بهروز رفیعی) و مبانی نظری سند تحول بنیادین آموزش و پرورش انجام شده است. مساله اصلی پژوهش، شناسایی شکاف میان مبانی فلسفی و نظام برنامه ریزی درسی است. روش تحقیق، تحلیل محتوای کیفی با رویکرد استنتاجی است. یافته ها حاکی از آن است که هر دو منبع در پارادایم (جهان بینی توحیدی) اشتراک دارند؛ با این تفاوت که رویکرد رفیعی بر (اصالت وجود) و (آیت نگری) متمرکز است، در حالی که سند تحول بنیادین، این مفاهیم را در قالب (نظام معیار) و (حیات طیبه) برای تربیت رسمی نظام مند کرده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که برنامه درسی نوین باید بر اساس (معنامحوری) و (تلفیق ساحتی) بازطراحی شود تا از یک فرآیند انتقال محور اطلاعات به یک (سلوک معرفتی) برای دانش آموز تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

هستی شناسی اسلامی ، سند تحول بنیادین ، رویکرد وحیانی ، حیات طیبه ، برنامه درسی ساحت گرا ، نظام معیار.