بررسی اثربخشی روش های نوین آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان آسیب دیده شنوایی

هدف پژوهش حاضر، بررسی مسائل مرتبط با اثربخشی روش های نوین آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان آسیب دیده شنوایی و تبیین ظرفیت این روش ها در ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت آموزشی، تقویت انگیزه تحصیلی و توسعه مهارت های شناختی و ارتباطی آنان است. رویکرد پژوهشی به کاربرده شده کیفی است و تلاش دارد با تحلیل و تبیین ابعاد گوناگون موضوع، تصویری جامع از نقش شیوه های نوین آموزشی در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری ارائه دهد. مبانی نظری این مقاله مبتنی بر دیدگاه نظریه سازنده گرایی جروم برونر است که یادگیری را فرایندی فعال، معنادار و مبتنی بر تعامل یادگیرنده با محیط آموزشی می داند. سوال اصلی مقاله این بود که آیا می توان با بهره گیری از روش های نوین آموزشی، زمینه ارتقای پیشرفت تحصیلی، افزایش مشارکت در کلاس، تقویت یادگیری پایدار و بهبود عملکرد آموزشی دانش آموزان آسیب دیده شنوایی را فراهم ساخت؟ یافته های تحقیق نشان داد که بهبود کیفیت آموزش از طریق به کارگیری روش های نوین، موجب افزایش انگیزه یادگیری، مشارکت فعال تر فراگیران، تقویت مهارت های شناختی، رشد توانایی حل مسئله، ارتقای تعاملات آموزشی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان آسیب دیده شنوایی می شود. همچنین انطباق شیوه های آموزشی با ویژگی های فردی و نیازهای یادگیرندگان، فرصت یادگیری عادلانه تر و اثربخش تری را فراهم کرده و زمینه شکوفایی استعدادهای آنان را در محیط آموزشی افزایش می دهد. بر این اساس، توسعه و گسترش روش های نوین آموزشی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در ارتقای کیفیت آموزش دانش آموزان آسیب دیده شنوایی مورد توجه نظام آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، آسیب دیدگی شنوایی ، یادگیری ، کیفیت آموزش ، سازنده گرایی