ارزش وقت و مدیریت زمان در نهج البلاغه

زمان از ارزشمندترین سرمایه های انسانی و نعمتی بازگشت ناپذیر است که کیفیت زندگی فردی و اجتماعی انسان به چگونگی بهره گیری از آن وابسته است. هدف این پژوهش، تبیین مبانی نظری مدیریت زمان از دیدگاه امام علی (ع) در نهج البلاغه و بررسی مفهوم زمان، انسان شناسی و رابطه انسان با زمان در اندیشه علوی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی مومنانه به شمار می رود. نهج البلاغه با ارائه نظامی منسجم برای مدیریت زمان، بر نظم بخشی به فعالیت ها، خودسازی، مدیریت خویشتن و استفاده بهینه از فرصت های زندگی تاکید می کند. از منظر امام علی (ع)، فرصت ها همچون ابرهای گذرا هستند و غفلت از آن ها موجب حسرت و محرومیت از کمال انسانی می شود. بر این اساس، مدیریت زمان در نهج البلاغه نه تنها ابزاری برای افزایش کارآمدی فردی، بلکه راهکاری اساسی برای رشد معنوی، خودسازی و دستیابی به سعادت و کمال است.در این نوشتار، مبانی نظری مدیریت زمان در نهج البلاغه و مباحثی از جمله مفهوم زمان، انسان شناسی و رابطه انسان با زمان برسی می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، مدیریت خویشتن ، نهج البلاغه