پیش بینی عملکرد تحصیلی دانش آموزان بر اساس میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی (مطالعه ای در شهرستان ارومیه)

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی عملکرد تحصیلی دانش آموزان بر اساس میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و بررسی نقش تعدیل گری راهبردهای خودتنظیمی در این رابطه انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آن ها، ۴۲۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه محقق ساخته میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی (با پایایی ۰.۸۶)، پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی در استفاده از فناوری (با پایایی ۰.۸۸) و شاخص ترکیبی عملکرد تحصیلی شامل معدل نیم سال اول، نمرات دروس پایه و ارزیابی معلم استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی ساده و چندگانه، رگرسیون تعدیلی به روش هیز و مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی در نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که بین میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و این متغیر ۱۷.۶ درصد از واریانس عملکرد را تبیین می کند. در میان مولفه های میزان استفاده، دامنه و تنوع استفاده پیش بینی کننده های قوی تری نسبت به بسامد بودند. مهم ترین یافته پژوهش، تایید نقش تعدیل گری راهبردهای خودتنظیمی بود؛ به گونه ای که در سطوح پایین خودتنظیمی، رابطه استفاده از هوش مصنوعی با عملکرد غیرمعنادار، اما در سطوح بالا، این رابطه قوی و معنادار بود. مدل معادلات ساختاری با برازش مطلوب، ۳۴ درصد از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. نتایج این پژوهش ضرورت آموزش راهبردهای خودتنظیمی در کنار دسترسی به فناوری های هوشمند را مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، عملکرد تحصیلی ، راهبردهای خودتنظیمی ، چت بات های آموزشی ، یادگیری تطبیقی ، دانش آموزان متوسطه دوم ، شهرستان ارومیه