تاثیر «بازخورد توصیفی شفاهی» بر انگیزه پیشرفت تحصیلی در دانشآموزان دیرآموز

دانش آموزان دیرآموز، گروهی از کودکان با ضریب هوشی مرزی (۷۰ تا ۸۵) هستند که در نظام آموزشی عادی، اغلب با برچسب های منفی مواجه شده و انگیزه ی خود را برای پیشرفت تحصیلی از دست می دهند. یکی از مهم ترین عواملی که می تواند سرنوشت تحصیلی این دانش آموزان را متحول سازد، نوع بازخوردی است که از معلم دریافت می کنند. بازخوردهای کمی و نمره محور که عمدتا بر خطاها و کمبودها تاکید دارند، برای این دانش آموزان که خود را به دلیل سرعت پایین تر یادگیری، شایسته ی شکست می دانند، بسیار آسیب زا هستند. در مقابل، «بازخورد توصیفی شفاهی» رویکردی کیفی و فرایندمدار است که بر نقاط قوت، پیشرفت های تدریجی، و راهکارهای عملی برای بهبود متمرکز است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازخورد توصیفی شفاهی بر انگیزه ی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیرآموز دوره ی دوم ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش، طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه ی پژوهش شامل ۳۰ دانش آموز دیرآموز (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) بود که با روش نمونه گیری هدفمند از مدارس عادی شهر تهران انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه، به جای دریافت نمرات عددی و بازخوردهای کلیشه ای، بازخوردهای توصیفی شفاهی مبتنی بر تلاش، راهبردهای استفاده شده و پیشرفت های جزئی دریافت کردند. گروه کنترل نیز بازخوردهای معمول (نمرات عددی و جملاتی مانند «خوب» یا «ضعیف») را دریافت نمودند.

کلیدواژه ها:

بازخورد توصیفی شفاهی ، انگیزه ی پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان دیرآموز