یادگیری مبتنی بر پروژه در آموزش ترکیبی: تحلیلی بر اندیشه های جان دیویی و رویکرد پیشرفت گرایی در تعلیم و تربیت نوین

یادگیری مبتنی بر پروژه یکی از رویکردهای مهم در تحول نظام های آموزشی معاصر است که بر یادگیری فعال، تجربه محور و حل مسئله تاکید دارد. این پژوهش با هدف تحلیل جایگاه یادگیری مبتنی بر پروژه در بستر آموزش ترکیبی و بررسی تطبیقی آن با اندیشه های جان دیویی و رویکرد پیشرفت گرایی انجام شده است. روش پژوهش از نوع مرور تحلیلی نظام مند بوده و داده ها از مطالعات علمی معتبر در حوزه علوم تربیتی، فلسفه آموزش و فناوری آموزشی استخراج شده اند‎.‎یافته ها نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر پروژه با اصول اساسی فلسفه دیویی از جمله یادگیری از طریق تجربه، تعامل اجتماعی و پیوند آموزش با زندگی واقعی هم راستا است. همچنین آموزش ترکیبی به عنوان ترکیبی از آموزش حضوری و دیجیتال، بستر مناسبی برای پیاده سازی موثر این رویکرد فراهم می سازد. تحلیل ها نشان می دهد که هم افزایی این سه مولفه‎ ‎، یادگیری مبتنی بر پروژه ، آموزش ترکیبی و پیشرفت گرایی، موجب ارتقای تفکر انتقادی، مهارت های حل مسئله، یادگیری عمیق و افزایش مشارکت یادگیرندگان می شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازطراحی برنامه های درسی مبتنی بر یادگیری فعال تاکید دارد‎.‎

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر پروژه ، آموزش ترکیبی ، جان دیویی ، پیشرفت گرایی ، یادگیری فعال