هوش مصنوعی در کلاس درس: فرصت های عدالت آموزشی در برابر چالش های سلامت روان دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش فزاینده هوش مصنوعی در محیط های آموزشی با تمرکز بر فرصت های آن برای ارتقای عدالت آموزشی و هم زمان، چالش هایی که این فناوری برای سلامت روان دانش آموزان ایجاد می کند، می پردازد. با توجه به تحولات دیجیتال، هوش مصنوعی پتانسیل بازتعریف فرآیندهای یاددهی-یادگیری، شخصی سازی آموزش و رفع نابرابری های موجود را دارد. با این حال، استفاده گسترده از این فناوری بدون برنامه ریزی دقیق می تواند منجر به اضطراب، مقایسه اجتماعی و تشدید شکاف دیجیتال شود. پژوهش ضمن مرور مبانی نظری آموزش هوشمند و تربیت اخلاقی در عصر دیجیتال، تاثیرات مثبت و منفی هوش مصنوعی را بر سلامت روان کودکان و نوجوانان تحلیل کرده و راهکارهایی برای ایجاد تعادل میان بهره مندی از فناوری و حفظ سلامت روانی ارائه می دهد. هدف اصلی، ارائه چارچوبی برای به کارگیری مسئولانه هوش مصنوعی در آموزش است تا ضمن تضمین دسترسی عادلانه به دانش، رفاه روانی دانش آموزان نیز حفظ شود. بررسی تجارب کشورهای موفق مانند استونی و فنلاند و تحلیل سیاست های بین المللی حاکی از آن است که موفقیت هوش مصنوعی در آموزش، به کیفیت تنظیم و انسان محوری آن وابسته است، نه صرفا میزان استفاده از فناوری. این پژوهش با روش مروری نظام مند و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، عدالت آموزشی ، سلامت روان دانش آموزان ، آموزش هوشمند ، سواد دیجیتال