نقش معلمان و مشاوران در پیشگیری از اعتیاد دانش آموزان در مدارس

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش معلمان و مشاوران در پیشگیری از اعتیاد دانش آموزان در مدارس است. با توجه به کاهش نگران کننده سن مصرف مواد مخدر در میان دانش آموزان و گسترش مواد صنعتی، مدرسه دیگر نمی تواند صرفا بر آموزش متمرکز باشد؛ بلکه باید با بهره گیری از معلمان و مشاوران به کانون پیشگیری از اعتیاد تبدیل شود. این پژوهش بر سه چارچوب نظری نظریه فشار عمومی آگنیو، نظریه یادگیری اجتماعی بندورا و نظریه کنترل اجتماعی هیرشی استوار است تا زمینه های فردی، اجتماعی و نهادی موثر بر گرایش یا پیشگیری از اعتیاد را تبیین کند. پژوهش حاضر به شیوه کیفی و با روش سندکاوی انجام شده است. جامعه آماری شامل مقالات و کتاب های منتشرشده در حوزه پیشگیری از اعتیاد در مدارس است که به صورت هدفمند از میان منابع معتبر نمونه گیری شده اند. داده ها با استفاده از بررسی اسناد و مدارک گردآوری و به روش نظام مند مرور و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که نگرش دانش آموزان نسبت به مواد مخدر کلیدی ترین عامل در پیش بینی رفتار مصرف آنان محسوب می شود. همچنین عواملی همچون فضای مجازی، ضعف سرمایه اجتماعی و دگردیسی سبک زندگی در کنار حس کنجکاوی، از زمینه های موثر بر گرایش به سوءمصرف مواد هستند. نتایج تاکید می کند که ضعف در مشاوره و راهنمایی مدارس، افت تحصیلی و در نهایت گرایش دانش آموزان به مواد مخدر را به دنبال دارد و همکاری سه گانه خانه، مدرسه و جامعه نقشی تعیین کننده در پیشگیری ایفا می کند. بر اساس یافته ها، برگزاری کارگاه های آموزشی برای معلمان جهت شناسایی نشانه های اولیه مصرف، اختصاص مشاور متخصص به هر مدرسه، ایجاد نظام هماهنگ میان خانه و مدرسه، و آموزش سواد رسانه ای به دانش آموزان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

معلمان ، مشاوران ، اعتیاد ، مدارس