واکاوی به کارگیری فناوری های دیجیتال آموزشی در فرایند یاددهی–یادگیری از دیدگاه معلمان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر واکاوی و تبیین تجربه زیسته معلمان دوره ابتدایی از به کارگیری فناوری های دیجیتال آموزشی در فرایند یاددهی–یادگیری با رویکرد پدیدارشناسی بود؛ با تمرکز بر این که معلمان چگونه این فناوری ها را در عمل آموزشی خود تجربه، ادراک و معنا می کنند و این تجربه ها چه فرصت ها، چالش ها و پیامدهایی در محیط کلاس درس برای آنان ایجاد می کند. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با معلمان دوره ابتدایی گردآوری و با تمرکز بر استخراج واحدهای معنایی، خوشه بندی معناها و تبیین مضامین تجربه زیسته تحلیل شدند. در فرایند تحلیل، ۱۹۶ واحد معنایی استخراج شد که پس از ادغام و تفسیر، در قالب ۱۵ مضمون فرعی و ۳ مضمون اصلی سازمان یافت. یافته ها نشان داد تجربه معلمان از به کارگیری فناوری های دیجیتال آموزشی در سه مضمون اصلی قابل تبیین است‎: ‎تحول یاددهی–یادگیری، بسترهای کاربست فناوری و دستاوردهای کاربست فناوری.‎ ‎نتایج بیانگر آن است که فناوری های دیجیتال زمانی در فرایند یاددهی–یادگیری اثربخش خواهند بود که در تعامل با شایستگی های حرفه ای معلمان، ویژگی های یادگیرندگان و شرایط سازمانی مدرسه معنا یابند. در مجموع، یافته ها نشان می دهد تحول دیجیتال در آموزش ابتدایی بیش از آنکه یک فرایند صرفا فناورانه باشد، پدیده ای تجربه محور، زمینه مند و وابسته به نحوه ادراک و معنا بخشی معلمان است؛ ازاین رو، توجه به تجربه زیسته معلمان، توانمندسازی حرفه ای آنان و فراهم سازی بسترهای مناسب آموزشی، شرط اساسی تحقق بهره گیری اثربخش از فناوری های دیجیتال در مدارس ابتدایی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، فناوری های دیجیتال آموزشی ، معلمان ابتدایی ، پدیدارشناسی ، یاددهی–یادگیری ، شایستگی دیجیتال.