واکاوی راهبردهای تربیتی در کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش مشارکت کلاسی

هدف از پژوهش حاضر، شناسایی و کاهش عوامل موثر بر کمرویی و اضطراب اجتماعی یکی از دانش آموزان و در نتیجه بهبود مشارکت فعال و تعاملات اجتماعی وی در محیط کلاس درس بوده است‎.‎ این پژوهش با استفاده از رویکرد اقدام پژوهی‎ (Action ‎Research) ‎انجام شد. فرآیند گردآوری داده ها شامل مشاهده مستقیم، گفتگو با دانش آموز و والدین، بررسی سوابق رفتاری و تبادل نظر با همکاران آموزشی بود. پس از تبیین وضعیت موجود و تحلیل ریشه های رفتاری، اقداماتی شامل ایجاد فضای امن و عاطفی، تشویق های کلامی و غیرکلامی، واگذاری مسئولیت های متناسب با توانایی دانش آموز و استفاده از فعالیت های گروهی تدریجی طراحی و به مدت یک دوره آموزشی اجرا گردید‎.‎ نتایج حاصل از تحلیل شواهد نشان داد که استفاده از رویکرد حمایت گرایانه و فراهم سازی فرصت های تدریجی برای ابراز وجود، منجر به کاهش چشمگیر اضطراب دانش آموز در موقعیت های جمعی شده است. این مداخلات تربیتی در نهایت به افزایش اعتماد به نفس، تمایل به پاسخگویی شفاهی و مشارکت فعال دانش آموز در فعالیت های گروهی کلاس منجر گردید‎.‎ این مطالعه نشان می دهد که کمرویی دانش آموزان یک ویژگی تغییرناپذیر نیست و با اتخاذ راهبردهای حمایتی، تقویت اعتماد به نفس و ایجاد فرصت های کنترل شده برای فعالیت های اجتماعی، می توان موانع روانی-رفتاری دانش آموزان را در محیط های آموزشی تعدیل نمود‎.‎

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، کمرویی ، اضطراب اجتماعی ، مشارکت کلاسی ، اعتماد به نفس‎.‎