بررسی یادگیری ترکیبی (حضوری و مجازی) و نقش آن در بهبود کیفیت آموزش

تحولات فناورانه و گسترش آموزش الکترونیکی در دهه های اخیر، زمینه ظهور رویکردهای نوین آموزشی را فراهم کرده است. یکی از مهم ترین این رویکردها، یادگیری ترکیبی است که با تلفیق آموزش حضوری و آموزش مجازی، تلاش می کند محدودیت های هر یک از این دو شیوه را کاهش داده و کیفیت یادگیری را ارتقا دهد. هدف پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل نظام مند مطالعات مرتبط با یادگیری ترکیبی و تبیین نقش آن در بهبود کیفیت آموزش است. این مطالعه با روش مروری تحلیلی انجام شده و منابع علمی منتشرشده در پایگاه های معتبر بین المللی و داخلی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که یادگیری ترکیبی موجب افزایش انعطاف پذیری آموزشی، بهبود عملکرد تحصیلی، تقویت یادگیری خودراهبر، افزایش مشارکت یادگیرندگان و توسعه مهارت های فناورانه می شود. با این حال، چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت های فناوری، نابرابری دسترسی به ابزارهای دیجیتال و نیاز به توانمندسازی معلمان می تواند اثربخشی این رویکرد را محدود سازد. تحلیل مطالعات پیشین نشان می دهد که موفقیت یادگیری ترکیبی بیش از هر عامل دیگری به طراحی آموزشی مناسب، تعامل موثر میان معلم و دانش آموز و استفاده هدفمند از فناوری وابسته است. در پایان، راهکارهایی برای توسعه و استقرار موفق این الگوی آموزشی ارائه

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش الکترونیکی ، آموزش حضوری ، کیفیت آموزش ، فناوری آموزشی ، یادگیری دیجیتال.