واکاوی نقش تعدیلگر تاب آوری در ارتباط بین سرمایه روانشناختی و موفقیت برنامه های توانمندسازی رفتار سازمانی

در عصر پرشتاب تحولات سازمانی، برگزاری دوره های توانمندسازی رفتاری بدون در نظر گرفتن بسترهای روانشناختی کارکنان، اغلب به اتلاف منابع منجر می شود. این پژوهش با هدف تبیین نقش توامان سرمایه روانشناختی و تاب آوری کارکنان در اثربخشی این دوره ها انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی از نوع پیمایشی و جامعه آماری، کارکنان یک شرکت صنعتی فعال در استان تهران (تعداد ۲۵۰ نفر) بودند که ۱۵۲ نفر به روش تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه معتبر بود و تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی صورت گرفت. یافته ها نشان داد که هر دو متغیر سرمایه روانشناختی و تاب آوری، سهم معناداری در تبیین واریانس اثربخشی دوره ها دارند (R²=۰.۴۸). همچنین، تاب آوری به عنوان یک متغیر تعدیل گر، شدت رابطه بین سرمایه روانشناختی و اثربخشی را افزایش می دهد؛ به این معنا که در کارکنان با تاب آوری بالا، تاثیر سرمایه روانشناختی بر بهره گیری از آموزش های رفتاری به مراتب قوی تر است. نتیجه نهایی آنکه مدیران ارشد سازمان ها باید سیاست های دوسویه ای را اتخاذ کنند: از یک سو با برگزاری کارگاه های تاب آوری، ظرفیت روانشناختی کارکنان را برای دریافت آموزش افزایش دهند و از سوی دیگر، دوره های توانمندسازی را با رویکرد تعاملی و مبتنی بر تقویت نقاط قوت فردی طراحی نمایند.

کلیدواژه ها:

سرمایه روانشناختی ، تاب آوری سازمانی ، اثربخشی آموزشی ، توانمندسازی رفتاری ، توسعه سرمایه انسانی