بازنگری در اولویت های بودجه ای و بازتخصیص اعتبارات در دوران رکود تورمی: چارچوب نظری و مطالعه موردی ایران

رکود تورمی (Stagflation) به عنوان یکی از پیچیده ترین پدیده های اقتصاد کلان، سیاست گذاران را با تنگنای دشواری مواجه می سازد: از یک سو، تورم بالا نیازمند سیاست های انقباضی است و از سوی دیگر، رکود اقتصادی و بیکاری، سیاست های انبساطی را ایجاب می کند. در چنین شرایطی، بازنگری در اولویت های بودجه ای و بازتخصیص اعتبارات، به جای توسل صرف به سیاست های انبساطی یا انقباضی محض، به عنوان یک راهبرد کلیدی مطرح می شود. این مقاله با اتخاذ رویکردی -توصیفی، ابتدا چارچوب نظری حاکم بر بازتخصیص بودجه در دوران رکود تورمی را تبیین می کند و سپس با مطالعه موردی اقتصاد ایران در بودجه سال ۱۴۰۵، نشان می دهد که چگونه بازتخصیص اعتبارات از هزینه های جاری غیرضرور به سمت هزینه های عمرانی مولد، حمایت از تولید و معیشت اقشار آسیب پذیر، می تواند به عنوان یک سیاست میان بر عمل کند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که در شرایط رکود تورمی، بازنگری در اولویت های بودجه ای با هدف کاهش وابستگی به درآمدهای نفتی، افزایش بهره وری هزینه ها و هدفمندسازی یارانه ها، می تواند بدون تشدید تورم، به خروج از رکود کمک کند. با این حال، موفقیت این سیاست مستلزم انضباط مالی، هم اهنگی سیاست های پولی و مالی، و ایجاد شفافیت در فرآیند بودجه ریزی است.

کلیدواژه ها:

رکود تورمی ، بازتخصیص اعتبارات ، اولویت های بودجه ای ، سیاست مالی ، اقتصاد ایران