مدیریت بحران در شهرداری با رویکرد حکمرانی شبکه ای در شرایط اضطراری

امروزه کلانشهرها با نوع جدیدی از مخاطرات روبه رو هستند که مدیریت آن ها با روش های سنتی و عمودی امکان پذیر نیست. پیچیدگی مسائل شهری، تعدد ذی نفعان و ماهیت فراگیر بحران ها، ضرورت گذار از حکمرانی سلسله مراتبی به حکمرانی شبکه ای را آشکار ساخته است. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات اسنادی، به بررسی الگوی حکمرانی شبکه ای در مدیریت بحران شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که موفقیت در مدیریت شرایط اضطراری مستلزم ایجاد شبکه های هماهنگ میان نهادهای حاکمیتی، بخش خصوصی، سازمان های مردم نهاد و شهروندان است. شهرداری به مثابه بازیگر کلیدی در این شبکه، نیازمند بازتعریف نقش خود از متولی صرف خدمات شهری به هماهنگ کننده و تسهیل گر کنش های جمعی است. مدل پیشنهادی مقاله بر مولفه هایی همچون پاسخگویی، درک صحیح بحران، عوامل انسانی و فناوری، ارزیابی تکنیکال و ایجاد زیرساخت استوار است.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، حکمرانی شبکه ای ، شهرداری ، شرایط اضطراری ، مشارکت ذی نفعان