نقش سبک های دلبستگی والدین در شکل گیری خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی تحت تاثیر عوامل متعدد روان شناختی، خانوادگی و اجتماعی قرار دارد. در این میان، سبک های دلبستگی والدین به عنوان یکی از بنیادی ترین متغیرهای شکل دهنده به شخصیت و رفتار کودک، نقشی محوری ایفا می کند. دلبستگی ایمن، اضطرابی، اجتنابی و آشفته، چهار سبک اصلی هستند که هر کدام پیامدهای متفاوتی بر رشد هیجانی، شناختی و اجتماعی کودک بر جای می گذارند. خودکارآمدی تحصیلی، به عنوان باور فرد به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز تکالیف آموزشی، یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های پیشرفت تحصیلی شناخته شده است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری-تحلیلی، به بررسی ارتباط سبک های دلبستگی والدین با شکل گیری خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی پرداخته است. نتایج نشان می دهد که دلبستگی ایمن به والدین با خودکارآمدی تحصیلی بالاتر، انگیزه درونی قوی تر و پیشرفت تحصیلی بهتر همبستگی مثبت و معناداری دارد. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن، به ویژه دلبستگی آشفته، با کاهش باور به توانمندی تحصیلی و افت عملکرد آموزشی همراه است. بر این اساس، توجه به کیفیت روابط دلبستگی در خانواده باید به عنوان یک اولویت در مداخلات روان شناختی-تربیتی مورد نظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، دوره ابتدایی ، والدین