بررسی الگوی آموزشی مبتنی بر مشارکت هم زمان والدین و فرزندان (Intergenerational Learning) جهت کاهش نرخ بی سوادی در خانواده های کم برخوردار

تداوم پدیده بی سوادی در خانواده های کم برخوردار، به عنوان یک چالش ساختاری، همواره از توان برنامه های سوادآموزی سنتی و فردمحور برای کاهش اثرات آن برخوردار نبوده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی پارادایم «سوادآموزی خانواده محور» بر پایه اصول «یادگیری بین نسلی» (Intergenerational Learning) انجام شده است. برخلاف روش های مرسوم که والدین و فرزندان را به عنوان واحدهای آموزشی مجزا در نظر می گیرند، این مدل بر یک چارچوب مشارکتی هم زمان تاکید دارد که در آن فرآیندهای یادگیری در زیست بوم خانواده ادغام می شوند. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل این موضوع است که چگونه یادگیری متقابل — که در آن والدین و فرزندان در فعالیت های شناختی و زبانی با یکدیگر درگیر می شوند — می تواند چرخه بی سوادی نسلی را شکسته و از تکرار آن جلوگیری کند. این پژوهش با بهره گیری از روش تحلیل ترکیبی مفاهیم (Meta-synthesis) از ادبیات پژوهشی موجود و تدوین یک چارچوب مفهومی، ابعاد روان شناختی، اجتماعی و پداگوژیک (تعلیم و تربیت) این الگو را مورد بررسی قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که مشارکت بین نسلی باعث افزایش انگیزه یادگیرندگان، کاهش انگ های اجتماعی (Stigma) مرتبط با آموزش بزرگسالان و ترویج «فرهنگ سواد» در محیط خانه می شود. در نهایت، این مطالعه نتیجه می گیرد که با بهره گیری از سرمایه اجتماعی موجود در ساختار خانواده، مداخلات سوادآموزی می توانند به نرخ ماندگاری بالاتر و پیامدهای آموزشی پایدارتر در جوامع محروم دست یابند.

کلیدواژه ها:

سوادآموزی خانواده محور ، یادگیری بین نسلی ، خانواده های کم برخوردار ، آموزش بزرگسالان ، مشارکت آموزشی.