واکاوی عوامل بازماندگی از آموزش سوادآموزی در گروه های آسیب پذیر (زنان خانه دار و کارگران مهاجر) و تدوین الگوی طراحی محتوای آموزشی فراگیر

با وجود گسترش برنامه های سوادآموزی در سطح ملی، نرخ بازماندگی (Attrition Rate) در میان گروه های خاص، به ویژه زنان خانه دار و کارگران مهاجر، همچنان به عنوان یک چالش ساختاری در نظام آموزش بزرگسالان باقی مانده است. هدف از پژوهش حاضر، واکاوی ابعاد چندگانه علل بازماندگی از دوره های سوادآموزی و ارائه راهکارهای مبتنی بر طراحی محتوای جذاب برای جذب و ماندگاری این گروه ها است. این مطالعه با رویکردی کیفی و از طریق مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و تحلیل استدلالی، عوامل بازماندگی را در سه سطح فردی، اجتماعی-ساختاری و آموزشی دسته بندی می کند. یافته های اولیه نشان می دهد که در زنان خانه دار، «تداخل نقش های خانوادگی» و «فقدان حمایت اجتماعی» عامل اصلی رها کردن آموزش است، در حالی که در کارگران مهاجر، «موانع زبانی»، «ناامنی شغلی» و «طرح های آموزشی ناهماهنگ با زیست جهان آن ها» نقش تعیین کننده ای دارند. نتایج پژوهش بر ضرورت گذار از مدل های سوادآموزی سنتی (مبتنی بر کتاب های درسی استاندارد) به مدل های «محتوا-محور کاربردی» (Contextualized Learning) تاکید دارد. پیشنهاد می شود برای افزایش نرخ ماندگاری، محتوا باید بر پایه نیازهای حیاتی (مانند سواد مالی برای زنان و سواد حقوقی-زبانی برای مهاجران) طراحی شده و از طریق پلتفرم های دیجیتال و آموزش های منعطف ارائه گردد.

کلیدواژه ها:

سوادآموزی بزرگسالان ، بازماندگی آموزشی ، زنان خانه دار ، کارگران مهاجر ، طراحی محتوای آموزشی ، آموزش فراگیر.