بررسی علل و راه حل های درمان عدم انگیزه کافی و بی حوصلگی دانش اموزان در کلاس درس

بی انگیزگی و بی حوصلگی دانش آموزان در کلاس درس از جمله مسائل مهم و رو به گسترش در نظام های آموزشی امروز به شمار می آید که پیامدهای آن تنها به کاهش یادگیری محدود نمی شود، بلکه ابعاد گسترده تری همچون افت تحصیلی، کاهش مشارکت کلاسی، تضعیف اعتمادبه نفس، افزایش اضطراب آموزشی و حتی فاصله گرفتن دانش آموز از محیط مدرسه را در بر می گیرد. این پدیده، برخلاف تصور رایج، صرفا ناشی از ویژگی های فردی یا کم کاری دانش آموز نیست، بلکه حاصل تعامل پیچیده ای میان عوامل فردی، خانوادگی، آموزشی، اجتماعی و روان شناختی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی علل اصلی بروز عدم انگیزه کافی و بی حوصلگی در میان دانش آموزان و نیز ارائه راهکارهای مناسب برای درمان و کاهش این مشکل در محیط کلاس درس انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی بوده و گردآوری اطلاعات بر پایه مطالعه منابع کتابخانه ای، مقالات علمی، پژوهش های تربیتی و اسناد مرتبط با حوزه آموزش و روان شناسی یادگیری صورت گرفته است. در این پژوهش تلاش شده است تا با نگاهی جامع، نقش متغیرهایی نظیر شیوه تدریس معلم، محتوای آموزشی، جو روانی کلاس، کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز، نحوه ارزشیابی، شرایط خانوادگی، نیازهای عاطفی و تفاوت های فردی در شکل گیری یا تشدید بی حوصلگی تحصیلی مورد تحلیل قرار گیرد. یافته های پژوهش نشان می دهد که هرگاه دانش آموز در کلاس درس احساس کند که یادگیری برای او معنا و کارکرد روشنی ندارد، یا هنگامی که فرصت ابراز نظر، تجربه، مشارکت و انتخاب از او سلب شود، سطح انگیزه او به تدریج کاهش می یابد و جای آن را احساس خستگی، بی تفاوتی و دلزدگی می گیرد ‎.‎همچنین مشخص شد که استفاده مستمر از روش های تدریس سنتی، یکنواخت و حافظه محور، نادیده گرفتن نیازهای روانی و هیجانی دانش آموزان، فقدان بازخوردهای مثبت و سازنده، و تمرکز بیش از حد بر نمره و امتحان، از مهم ترین عوامل ایجاد این وضعیت به شمار می روند

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی ، بی حوصلگی ، روش های تدریس ، یادگیری فعال ، مدیریت کلاس