تبیین نقش و جایگاه ارزش های فرهنگی در طراحی معماری مسکن با رویگرد توسعه گردشگری

مسکن، فراتر از یک سرپناه، همواره به عنوان بستری برای شکل گیری هویت فردی و اجتماعی، بازتاب فرهنگ بومی و عاملی موثر در توسعه گردشگری، نقشی حیاتی در زندگی بشر ایفا کرده است. در عصر حاضر، معماری مسکن نه تنها به عنوان یک ساختار زیستی، بلکه به عنوان عنصری کلیدی در نمایش فرهنگ، جذب گردشگر و توسعه اقتصادی جوامع محلی مورد توجه قرار می گیرد. پژوهش حاضر با رویکردی نوآورانه، به بررسی چگونگی تلفیق ارزش های فرهنگی در طراحی معماری مسکن و تاثیر آن بر توسعه گردشگری فرهنگی می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، ارائه راهکارهایی عملی برای طراحی مسکن هایی است که ضمن حفظ اصالت و هویت بومی، بتوانند تجربه گردشگران را ارتقا داده و به توسعه پایدار گردشگری فرهنگی کمک کنند. داده های مورد نیاز از طریق مصاحبه های عمیق با معماران بومی، بررسی میدانی نمونه های معماری مسکن در مناطق مختلف ایران و تحلیل محتوای اسناد و متون تخصصی مرتبط با گردشگری فرهنگی گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل مضمون، مورد بررسی و تفسیر قرار گرفته اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که تلفیق ارزش های فرهنگی در طراحی مسکن، نه تنها به ارتقای تجربه گردشگران و افزایش حس مکان کمک می کند، بلکه موجب تقویت هویت محلی و ایجاد فرصت های جدید برای توسعه پایدار گردشگری فرهنگی می شود. این پژوهش نشان می دهد که مشارکت جوامع محلی، حفظ اصالت و انتقال نمادهای فرهنگی، از جمله عوامل کلیدی در طراحی مسکن های گردشگری محور هستند. در پایان، چارچوبی کاربردی برای طراحان و سیاست گذاران ارائه شده است تا با بهره گیری از مولفه های فرهنگی و توجه به اصول توسعه پایدار، کیفیت محیطی و تجربه زیست و بازدید را در مناطق مختلف ایران ارتقاء دهند. این چارچوب، به عنوان یک راهنمای عملی، می تواند به توسعه صنعت گردشگری فرهنگی در ایران کمک کرده و نقش مهمی در حفظ و احیای میراث فرهنگی کشور ایفا کند.

کلیدواژه ها:

ارزش های فرهنگی ، طراحی معماری مسکن ، گردشگری فرهنگی ، هویت محلی ، توسعه پایدار ، معماری بومی ، تجربه گردشگر