بررسی و تحلیل عملکرد داربست های رسانای پلیمری در مهندسی بافت قلب

بازسازی بافت قلب پس از سکته میوکارد یکی از چالش های اصلی در پزشکی مدرن است. در این زمینه، استفاده از داربست های رسانای الکتریکی به عنوان بستری زیستی برای تسهیل هماهنگی الکتریکی کاردیومیوسیت ها، راهکاری امیدوارکننده در حوزه مهندسی بافت قلب مطرح شده است. هدف این مطالعه، تحلیل آماری و مقایسه ای داده های استخراج شده از ۲۵ مقاله معتبر منتشرشده بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در زمینه داربست های رسانای مهندسی بافت قلب است. شاخص های اصلی شامل هدایت الکتریکی، بقای/رشد سلولی و درصد بهبود عملکرد قلبی بودند. این مقاله با هدف تحلیل مقایسه ای عملکرد انواع داربست های رسانا تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که داربست های مبتنی بر مکسین به ویژه مکسن کاربید تیتانیوم بالاترین عملکرد را در مقایسه با سایر سیستم های رسانا از خود نشان داده اند. این مواد، هدایت الکتریکی ۰.۳۸ S/cm، بقای سلولی ۹۵.۲% و بهبود عملکردی قلبی ۵۱% را گزارش کرده اند. در مقابل، پلیمرهای رسانای سنتی مانند پلی آنیلین و پلی پیرول به دلیل هدایت پایین (زیر ۰.۰۶ S/cm)، عملکرد محدودی در القای انقباض هماهنگ دارند. همچنین، سیستم های ترکیبی مانند مکسین پلی اورتان نشان می دهد که تلفیق مزایای چند ماده می تواند به داربست های چندوظیفه ای با عملکرد بالاتر منجر شود. این یافته ها، مکسین ها را به عنوان گزینه ای استراتژیک برای توسعه پچ های قلبی نسل بعدی معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

داربست رسانا ، مهندسی بافت قلب ، هدایت الکتریکی ، پلیمرهای رسانا