بررسی تجربی پدیده سایش ابزار در فرآیند رزوه تراشی به کمک التراسونیک

روش های سنتی به کار رفته در فرآیندهای تولید می توانند از طریق ترکیب با فناوری های نوین به امکانات جدیدتری دست پیدا کنند. با این حال همواره تردیدهایی در خصوص برتری این روش های جدید نسبت به روش های سنتی وجود دارد که پاسخ به آن ها نیازمند انجام پژوهش های متعدد است. یکی از این روش ها فرآیند ماشینکاری به کمک التراسونیک بوده که در آن از ارتعاشات التراسونیک برای بهبود وضعیت و پارامترهای ماشینکاری استفاده می شود و کاربردهای متنوعی از قبیل رزوه تراشی را دارا می باشد. به دلیل اهمیت ابزار در فرآیند رزوه تراشی، مقاله حاضر به بررسی تجربی پدیده آستانه فرسایش ابزار در فرآیند ایجاد پروفیل رزوه به روش ماشینکاری به کمک التراسونیک می پردازد و آن را با رزوه تراشی به شیوه سنتی مقایسه می نماید. آزمایشات تجربی در این پژوهش از طریق مقایسه این دو روش در سه حالت بدون ارتعاشات التراسونیک، ارتعاشات با دامنه ۱۰ میکرون و ارتعاشات با دامنه ۲۰ میکرون و در سه سطح سرعت ۹۰، ۱۲۵ و ۱۸۰ دور بر دقیقه و با دو نرخ پیشروی ۰/۷۵ و ۱/۲۵ میلی متر بر دور انجام گردیده است. نتایج پژوهش انجام شده نشان می دهد افزایش ارتعاشات التراسونیک به دلیل ایجاد جدایش بین ابزار و قطعه کار، وقوع آستانه فرسایش را کاهش می دهد. از سوی دیگر افزایش سرعت دورانی و پیشروی، به دلیل کاهش جدایش اثری منفی بر آستانه فرسایش دارد.

کلیدواژه ها:

پروفیل رزوه ، سایش ابزار ، ماشینکاری به کمک التراسونیک