بررسی خواص مکانیکی بایوکامپوزیتهای میسیلیومی متشکل از بستر سلولزی و اسپان قارچ گانودرما

با افزایش نگرانی های زیست محیطی در مورد پلاستیک های سنتزی و فوم های پلیمری غیرقابل بازیافت، توسعه مواد زیستی پایدار در مهندسی مکانیک به یک ضرورت تبدیل شده است. مسئله اصلی این پژوهش، توسعه بایوکامپوزیت های بر پایه میسیلیوم (MBC) است که دارای قابلیت زیست تخریب پذیری کامل هستند. در این تحقیق، فرض بر این است که شبکه رشته ای قارچ می تواند به عنوان یک چسب طبیعی، ضایعات لیگنوسلولزی را به ماده ای با خواص مکانیکی مطلوب تبدیل کند. روش حل شامل فرمولاسیون بستر ترکیبی با نسبت های وزنی ۶۰٪ کاه گندم، ۲۰٪ خرده چوب، ۱۵٪ سبوس و ۵٪ نشاسته است. فرآیند آماده سازی شامل پاستوریزاسیون حرارتی بستر، تلقیح با بذر قارچ و طی کردن دوره انکوباسیون تحت شرایط کنترل شده دما و رطوبت می باشد. مهم ترین نتایج به دست آمده نشان دهنده شکل گیری ساختاری یکپارچه با چگالی پایین و مقاومت فشاری قابل قبول است که به طور مستقیم تحت تاثیر تخلخل بستر و تراکم شبکه میسیلیومی قرار دارد. نتایج حاصل از آزمون های مکانیکی (تست فشار و خمش) ارائه شده است. این مطالعه تایید می کند که با بهینه سازی نسبت مواد اولیه، می توان به خواص مکانیکی قابل قبولی رسید.

کلیدواژه ها:

کامپوزیت های میسیلیومی ، گانودرما ، زیست تخریب پذیر ، پسماند لیگنوسلولزی