تعیین زمان بهینه جوشکاری و اثر فاصله بین نقاط جوش در کاهش پدیده شار فرعی در جوش نقطه ای مقاومتی آلیاژ AA۲۲۱۹ با استفاده از تحلیل المان محدود و مدل تئوری

در این پژوهش، با استفاده از تحلیل المان محدود و مدل تئوری اصلاح شده، اثر فاصله بین نقاط جوش و زمان جوشکاری بر پدیده شار الکتریکی فرعی و ابعاد دکمه جوش در جوشکاری مقاومتی نقطه ای آلیاژ آلومینیوم AA۲۲۱۹ بررسی شد. نتایج نشان داد که با افزایش فاصله بین نقاط جوش از ۵ به ۲۰ میلی متر، اثر شار فرعی به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته و قطر دکمه جوش افزایش می یابد. مهم ترین یافته مطالعه، وجود یک زمان بهینه جوشکاری است که در آن حداکثر قطر دکمه جوش حاصل می شود. این زمان بهینه با افزایش فاصله بین نقاط جوش به سمت مقادیر کمتر جابه جا می گردد؛ به طوری که در فاصله ۲۰ میلی متر، زمان بهینه نسبت به فاصله ۵ میلی متر تا حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد کاهش می یابد. این رفتار در هر دو روش مدل تئوری و تحلیل المان محدود به طور هم خوان مشاهده شد. نتایج حاکی از آن است که افزایش فاصله بین نقاط جوش نه تنها اثر مخرب شار فرعی را کمینه می کند، بلکه با کاهش زمان بهینه جوشکاری، بهره وری فرآیند را نیز بهبود می بخشد. این یافته ها راهنمایی عملی برای تعیین حداقل فاصله مجاز و زمان جوشکاری بهینه در خطوط تولید خودرو و هوافضا ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

جوشکاری مقاومتی نقطه ای ، اثر شار فرعی ، زمان بهینه جوشکاری ، فاصله بین نقاط جوش ، تحلیل المان محدود