بررسی فناوری های بازیافت کامپوزیت های CFRP و پیامدهای زیست محیطی آن در صنعت خودرو

افزایش استفاده از کامپوزیت های تقویت شده با الیاف کربن (CFRP) در خودرو باعث شده موضوع بازیافت این قطعات بیشتر مورد توجه قرار گیرد، به خصوص به این دلیل که دورریز آن ها هم ارزش مادی بالایی دارد و هم می تواند برای محیط زیست مشکل ساز شود. در جریان این پژوهش، مجموعه ای از مطالعات و داده های تجربی کنار هم قرار گرفت تا روشن شود کدام رویکردهای بازیافت، در عمل و نه فقط در شرایط آزمایشگاهی، بیشترین کارایی را برای صنعت خودرو دارند. بررسی ها نشان داد هر چهار روش اصلی(حرارتی، شیمیایی، مکانیکی و ترکیبی) نتایج کاملا یکسانی ارائه نمی کنند. روش های حرارتی در جداکردن ماتریس عملکرد قابل قبولی دارند اما مصرف انرژی آن ها بالاست. روش مکانیکی ساده تر و کم هزینه تر است ولی الیافی که از آن به دست می آید معمولا برای قطعات حساس مناسب نیست. در مورد روش های شیمیایی، چند پژوهش گزارش کرده اند که الیاف بازیافتی بخش قابل توجهی از خواص اولیه خود را حفظ می کنند، هرچند کنترل شرایط فرآیند اهمیت زیادی دارد. روش های ترکیبی هم که طی سال های اخیر بیشتر مطرح شده اند، در برخی نمونه ها توانسته اند بین کیفیت الیاف و کاهش اثرات محیط زیستی تعادل بهتری ایجاد کنند. حاصل جمع بندی این بررسی ها آن است که انتخاب روش مناسب بازیافت برای خودرو نمی تواند یک نسخه ثابت باشد؛ این تصمیم باید بر اساس نوع قطعه، سطح انتظار عملکردی و محدودیت های انرژی اتخاذ شود تا در نهایت بتوان از مواد ارزشمند این قطعات دوباره استفاده کرد و میزان ضایعات را کاهش داد.

کلیدواژه ها:

کامپوزیت های تقویت شده با الیاف کربن ، بازیافت فیبرکربن ، روش های حرارتی ، روش های شیمیایی ، روش های مکانیکی ، روش های ترکیبی