پرداخت سطحی سرهای فمورال از جنس فولاد زنگ نزن ۳۱۶L در پروتزهای لگن

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ISME34_032

تاریخ نمایه سازی: 24 مرداد 1405

چکیده مقاله:

این مطالعه یک رویکرد کارآمد برای پرداخت سطح کروی سرهای فمورال در پروتزهای لگن با استفاده از فرآیند پرداخت کاری جریان ساینده ارائه می دهد. نوآوری کلیدی، طراحی و ساخت یک فیکسچر کپی معکوس منفی تطبیق یافته با هندسه سر فمورال است که تضمین کننده توزیع یکنواخت فشار و جریان ساینده طی عملیات پرداخت می باشد. پژوهش حاضر به طور ویژه اثر اندازه مش ساینده کاربید سیلیسیوم (مش های ۲۴۰، ۶۰۰ و ۱۰۰۰) را بر نسبت زبری سطح نمونه های ساخته شده از فولاد زنگ نزن ۳۱۶L مورد بررسی قرار داده است. نتایج کمی کاهش معنادار نسبت زبری سطح را با افزایش اندازه مش ساینده (ریزتر شدن ذرات) نشان داد. بیشترین بهبود کیفی در مرحله انتقال از مش ۲۴۰ (با نسبت زبری ۰.۵۹۵) به مش ۶۰۰ (با نسبت زبری ۰.۱۳۸) مشاهده شد که حاکی از حذف موثر عیوب درشت مقیاس است. در نهایت، استفاده از ساینده مش ۱۰۰۰ منجر به دستیابی به سطحی آینه ای با پایین ترین نسبت زبری (۰.۰۹۳) در محدوده نانومتر گردید. یافته ها به وضوح نقش تعیین کننده اندازه ذرات ساینده و کارایی فیکسچر کپی معکوس منفی طراحی شده را در فرآیند پرداخت کاری جریان ساینده تایید می کنند. این روش پتانسیل بالایی برای کاربرد در صنعت ایمپلنت سازی به منظور تولید سطوحی با کیفیت نانومتری و درنتیجه بهبود عملکرد و افزایش طول عمر پروتزهای لگن دارد.

کلیدواژه ها:

پرداخت کاری جریان ساینده ، سر فمورال پروتزهای لگن ، فولاد زنگ نزن ۳۱۶L ، اندازه مش ساینده ، نسبت زبری سطح

نویسندگان

یحیی چوپانی

استادیار گروه مهندسی مکانیک، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه میبد، میبد، ایران

محسن خواجه زاده

دانشیار گروه مهندسی مکانیک، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران

محمدرضا رازفر

استاد گروه مهندسی مکانیک، دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران