پیاده مداری هوشمند به عنوان راهبرد توسعه پایدار شهری

روند فزاینده شهرنشینی، گسترش الگوی خودرو محور و اولویت یافتن شبکه سواره، موجب تضعیف فضای پیاده و افت پایداری محیط شهری شده است. در این میان، جنبش پیاده مداری هوشمند با هدف بازیابی و توسعه فضاهای پیاده در سطح شهر و اولویت دادن به عابران به یکی از محورهای برنامه ریزی و طراحی شهری مبدل گردیده است. بر همین اساس این نوشتار، کوششی در راستای دستیابی به اهمیت حرکت پیاده و پیاده راه در شهرهای امروزی و تاثیر این فضاها بر توسعه پایدار شهری می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده می توان بیان کرد که پیاده مداری هوشمند در دستیابی به پایداری شهری تاثیر بسزایی دارد، به طوری که موجب تقویت و ارتقا فعالیت های شهری، کاهش استفاده از آلاینده های زیست محیطی، کمک به حفظ محیط زیست و کاهش وابستگی به وسایل نقلیه موتوری می شود. پژوهش حاضر با هدف تدوین چارچوبی مفهومی و یکپارچه برای پیاده مداری هوشمند به عنوان راهبرد توسعه پایدار شهری انجام شده است. پژوهش از نظر روش شناسی به صورت آمیخته انجام شده و از تحلیل اسنادی و مطالعات کتابخانه ای و بررسی داده ها و سامانه های هوشمند شهری بهره گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که مهم ترین موانع استقرار پیاده مداری هوشمند نه صرفا در کمبودهای فیزیکی، بلکه در ناسازگاری ساختار فضایی شهر با منطق انسان محور، شکاف میان فناوری های هوشمند و نیازهای واقعی عابران، و ضعف هم افزایی نهادی در مدیریت فضاهای پیاده ریشه دارد. این پژوهش پیاده مداری هوشمند را نه به عنوان یک مولفه منفرد، بلکه به مثابه راهبردی یکپارچه برای جهت دهی توسعه پایدار شهری تبیین می کند. یافته ها حاکی از آن است که پیاده مداری هوشمند در صورت هم افزایی ابعاد کالبدی-فضایی، فناورانه-هوشمند و انسانی-اجتماعی به عنوان راهبردی موثر در تحقق توسعه پایدار شهری عمل می کند.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ، شهر هوشمند ، پیاده مداری ، پیاده مداری هوشمند