بررسی تاثیر طراحی شهری هوشمند بر توسعه کلان شهرها

رشد سریع شهرنشینی و گسترش کلان شهرها در دهه های اخیر، چالش های متعددی در حوزه مدیریت و برنامه ریزی شهری ایجاد کرده است که از جمله آن ها می توان به ترافیک، آلودگی محیط زیست، مصرف بالای انرژی و کاهش کیفیت زندگی شهروندان اشاره کرد. در این راستا، طراحی شهری هوشمند به عنوان رویکردی نوین با بهره گیری از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، به منظور بهبود کارایی شهری و تحقق توسعه پایدار مطرح شده است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر طراحی شهری هوشمند بر توسعه کلان شهرها و شناسایی مولفه های موثر در این فرآیند است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکردی ترکیبی (کیفی-کمی) است. در بخش کیفی، با استفاده از مرور ادبیات و تحلیل محتوا، چارچوب نظری و مولفه های اصلی طراحی شهری هوشمند استخراج شد. در بخش کمی، داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری و با استفاده از روش های آماری مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که مولفه هایی مانند حمل ونقل هوشمند، حکمروایی هوشمند، زیرساخت های فناوری، مشارکت شهروندان و پایداری محیط زیست، نقش مهمی در توسعه کلان شهرها دارند و بین این مولفه ها و شاخص های توسعه شهری، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که طراحی شهری هوشمند می تواند از طریق بهبود خدمات شهری، افزایش بهره وری منابع و ارتقای کیفیت زندگی، به توسعه پایدار کلان شهرها کمک کند. در نهایت، با وجود ظرفیت های بالای این رویکرد، تحقق کامل آن مستلزم فراهم بودن زیرساخت های مناسب، مدیریت یکپارچه، سیاست گذاری کارآمد و توجه به ابعاد اجتماعی و فرهنگی است. این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای برنامه ریزان و مدیران شهری در جهت توسعه شهرهای هوشمند مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری هوشمند ، کلان شهر ، توسعه پایدار ، شهر هوشمند ، برنامه ریزی شهری