اولویت بندی مناطق شهری بر پایه رویکرد رشد هوشمند شهری (مطالعه موردی: شهر کرمان)

رشد هوشمند شهری بیان کننده آن نوع از توسعه است که در آن ترویج حیات مدنی و سرزندگی اجتماعی، حمل و نقل عمومی و کاستن از اثرات نامطلوب زیست محیطی، در صدر ملاحظات برنامه ریزان و طراحان شهری قرار می گیرد و احیای شهر به عنوان محیط سالم و فعال که بتواند آینده ای مطلوب را برای تمام شهروندان تامین نماید. هدف مقاله حاضر، سنجش توزیع فضایی شاخص های رشد هوشمند شهری در شهر کرمان می باشد. روش شناسی تحقیق، توصیفی - تحلیلی است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل های کمی و کیفی برنامه ریزی واسپس و تاپسیس فازی استفاده شده است. نتایج به دست آمده از تکنیک چند شاخصه تاپسیس فازی نشان می دهد، مناطق شهر کرمان از نظر رشد هوشمند شهری به ترتیب منطقه یک (رتبه ۳) با مقدار(۰/۴۶۲)؛ منطقه دو(رتبه ۱) با مقدار(۰/۶۴۳)؛ منطقه سه(رتبه ۲) با مقدار(۰/۵۵۹)؛ و منطقه چهار(رتبه ۴) با مقدار (۰/۴۴۱) را داراست. نتایج به دست آمده از تکنیک واسپس نشان می دهد از نظر شاخص های کالبدی، مناطق ۴، ۳، ۲، ۱ به ترتیب رتبه های ۴، ۲، ۱، ۳؛ از نظر شاخص های اقتصادی – اجتماعی، مناطق ۳، ۲، ۱ و ۴ به ترتیب رتبه های ۴، ۳، ۱، ۲؛ از نظر شاخص های زیست محیطی، مناطق ۱، ۲، ۳، ۴ به ترتیب رتبه های ۲، ۳، ۴، ۱ و در نهایت با استفاده از شاخص های دسترسی، مناطق ۴، ۳، ۲، ۱ به ترتیب رتبه های ۲، ۱، ۳، ۴ را به دست آوردند. از جمله راهکارهای اساسی شناسایی نقاط ضعف و قوت و فرصت و تهدید در جهت بهبودسازی رشد هوشمند شهری در قالب، حمل و نقل عمومی، پیاده مداری، دوچرخه سواری، پارک سوار می باشد.

کلیدواژه ها:

توزیع فضایی ، رشد هوشمند شهری ، واسپس ، تاپسیس فازی ، شهر کرمان